ماه دوازدهم

در دنیای غرب، دسامبر نوید بخش اوج شادی است، پایانی از جشن ها قبل از شروع مجدد سال. در چین، با طلوع آخرین ماه از تقویم قمری، نوع دیگری از جادو آشکار می شود. این La Yue (腊月 Làyuè) است، "ماه فداکاری"، زمانی نه برای جشن صرف، بلکه برای تشریفات عمیق، آمادگی دقیق، و بازگشت معنوی عمیق. این یک سفر زیارتی 29 یا 30 روزه است-به سوی مهم‌ترین تعطیلات سال-جشن بهار - سفری که رشته‌هایی از احترام باستانی، وظایف خانوادگی و امید ملموس برای آینده را به هم می‌پیوندد.

نام La Yue دریچه ای به دوران باستان است. این مراسم از لا جی (腊祭 Làjì) سرچشمه می گیرد، مراسم قربانی که قدمت آن به بیش از سه هزار سال می رسد. در جوامع کشاورزی، این زمانی بود که پس از ذخیره محصول و استراحت مزارع، از خدایان و نیاکان به خاطر فضل سال سپاسگزاری می‌کردند و برای سعادت و نیکبختی سال بعد دعا می‌کردند. در حالی که آیین‌های بزرگ دولتی محو شده‌اند، ماهیت لا جی-قدردانی و دعا-در ماه مدرن نفوذ می‌کند. این یک بازدم جمعی در پایان سال است، مکثی مقدس برای تصدیق چرخه های طبیعت و تلاش انسان.

نمادین ترین تجسم آشپزی این ماه، لا با ژو (腊8粥 Làbāzhōu)، روز هشتم لا یوئه است. بیش از یک فرنی، یک قابلمه در حال جوشیدن از تاریخ و نمادگرایی است. به طور سنتی با حداقل هشت ماده مختلف-برنج چسبناک، لوبیا قرمز، ارزن، بادام زمینی، دانه‌های خشک نیلوفر آبی، لونگان و موارد دیگر- درست می‌شود. خاستگاه آن در افسانه های بودایی غوطه ور است، به یاد روزی که بودا پس از پذیرفتن یک فرنی ساده به روشنگری دست یافت. خانواده ها گرد هم می آیند تا این معجون دلچسب و شیرین را به اشتراک بگذارند و معتقدند که نه تنها جسم بلکه روح را برای چالش ها و شادی های سال آینده تغذیه می کند. یک غذای لذیذ مرتبط، La Rou (腊肉 Làròu)-گوشت های پخته شده مانند گوشت خوک، اردک، و سوسیس-اکنون آماده سازی خود را آغاز می کند. این نوارهای تاریک و درخشان که در حیاط ها و پنجره ها آویزان شده اند، که باد خشک زمستانی آنها را بوسیده است، فقط غذا نیستند. آنها طعم زمان و صبر هستند و نویدبخش جشن های غنی در هفته های آینده هستند.

با این حال، لا یو به دور از یک دوره انتظار منفعل است. این زمان فعالیت شدید و هدفمند است که در ضرب المثل عامیانه آمده است: "La Yue Ba Shi Hou" (腊月把事收). این تقریباً به "در لا یو، تمام انتهای شل را ببندید" ترجمه می شود. این یک چک لیست اجتماعی است. بدهی ها اعم از مالی و اجتماعی تسویه می شود تا با صفا وارد سال جدید شویم. خانه‌ها معمولاً در روز بیست و چهارم تحت یک پاکسازی گسترده قرار می‌گیرند که به نام «سائو چن» (扫尘 Sǎochén) شناخته می‌شود. هر گوشه جارو می شود، هر پنجره شسته می شود، هر وسیله گرد و غبار گرفته می شود. این فقط نظافت خانه نیست. این یک پاک کردن نمادین از بدبختی ها و بدشانسی های سال قدیم است که خانه را به کشتی بکری برای خوش شانسی های آینده تبدیل می کند. بازارها و خیابان ها به دریاهای قرمز و طلا تبدیل می شوند-منظره ای پر جنب و جوش، آشفته و شاد. خانواده‌ها به زیارت خرید «Nian Huo» (年货 Niánhuò) می‌روند و همه چیز را از آتش‌بازی و دوبیتی گرفته تا لباس‌های نو، آب‌نبات، آجیل و مواد لازم برای شام ملاقات می‌خرند. هوا با ترکیبی بی نظیر از فوریت و هیجان وزوز می کند.

با از بین رفتن ماه، تمرکز به شدت به سمت داخل و کانون خانواده معطوف می شود. نقطه اوج چو شی (除夕 Chúxī)، شب سال نو است. در این روز، همه آمادگی ها همگرا می شوند. درها با دوبیتی‌های شاعرانه (چونلیان) و شخصیت «فو» (福، ثروت) آراسته شده‌اند که اغلب وارونه{3}}به‌منظور «رسیدن» نمایش داده می‌شوند. خانواده دور هم جمع می‌شوند و اغلب مسافت‌های بسیار زیادی را طی می‌کنند تا برای نیان یه فن (年夜饭 Niányèfàn)، شام تجدید دیدار شوند. این غذا یک آیین مقدس وحدت است که شامل غذاهایی با نام‌های فرخنده می‌شود: ماهی به وفور (نیان نین یو یو)، کوفته‌هایی به شکل شمش‌های نقره باستانی، و رشته فرنگی ماندگار. پس از شام، خانواده‌ها شب را بیدار می‌مانند، شو سوئی (守岁 Shǒusuì)، در مقابل یک جانور افسانه‌ای محافظت می‌کنند و مهم‌تر از آن، از با هم بودن خانواده محافظت می‌کنند و منتظرند تا به عنوان یک سال جدید به استقبال سال جدید بروند.

در اصل، La Yue یک استاد کلاس در انتظار است. درک می کند که ارزش واقعی یک جشنواره فقط در خود روز نیست، بلکه در سفر لایه ای به سمت آن است. اوج شادی جشن بهار را با وقار خاطره، سخت کوشی آماده سازی و گرمای پیوند دوباره تسکین می دهد. در دنیای مدرن-سریع، لا یو به‌عنوان یادآوری حیاتی و باستانی عمل می‌کند: این تجدید نیاز به تأمل دارد، جشن با تلاش به دست می‌آید، و اینکه درخشان‌ترین سپیده‌دم همیشه با شبی هدفمند و پر ستاره{4} از انتظار، کار و امید با هم پیش می‌رود. این فقط یک ماه در تقویم نیست. این قلب ریتمیک و تپنده زمان فرهنگی چین است.